Welkom bij Christengemeente Zuidhorn

De kruik en de rugzak . . .

“De vrouw liet haar kruik staan, en ging naar de stad en zeide tot de mensen: (Joh. 4:28).

Dit kleine detail in dat Bijbelverhaal was me nog nooit zo opgevallen. Ik heb het over het verhaal van de vrouw die overdag naar de waterput ging om water te halen.
Na de ontmoeting met Jezus vergat ze haar kruik! . . . Ze was midden op de dag gegaan. Dat is eigelijk heel vreemd. Op die tijd ga je geen water halen. Daarvoor is het veel te heet. Dan zoek je de schaduw op. Pas aan het eind van de middag komt het leven weer op gang.

Maar deze vrouw uit Samaria ging overdag. Als het even kon, vermeed ze de vrouwen van de stad. Ze was het zwarte schaap. Een vrouw met een verleden. Ze had van alles gehad met mannen. Op dat moment had zij haar zesde vriend.

Het was dus niet allen een vrouw met een kruik, maar ook een vrouw met een ‘rugzak’. Zo noemen we dat tegenwoordig. Het woord wordt gebruikt voor alle dingen die een mens in zijn leven met zich meedraagt. (In er zijn veel mensen met een hele zware rugzak). Het wordt niet letterlijk bedoeld, maar figuurlijk. Het kunnen nare herinneringen zijn, pijnlijke ervaringen, tratities meenemen die heel
zwaar liggen en vul verder maar in. Vaak zijn ze niet verwerkt. Je draagt ze met je mee. Veel mensen hebben zo’n rugzak.

Bij die bron ontmoette de vrouw Jezus. Er ontstond een heel gesprek. Van gewone dorst ging het naar geestelijke dorst. Dorst die niet met water kan worden gelest. Dorst die we allemaal wel kennen. Goede verlangens, maar ook slechte. Deze vrouw moet hebben gehunkerd naar liefde, geborgenheid. Maar ze was zo vaak teleurgesteld.

Het werd een onvergetelijk moment, daar bij die bron. Door het gesprek met Jezus kwam de vrouw tot inkeer, of anders gezegd: tot bekering/wedergeboorte. Ze raakte zo vol van alles wat ze hoorde dat ze snel naar huis ging om het de anderen te gaan vertellen.

En toen liet ze haar kruik staan. Ze vergat datgene, waarvoor ze gekomen was.

Het lijkt wel of die kruik symbool staat voor haar oude leven. Door de kruik achter te laten, zette ze ook een punt achter haar oude leven. Kunnen wij ook zeggen, dat we onze oude ballast laten staan? . . .

Jezus’s woorden hadden zoveel impact dat zij al haar problemen vergat en achter zich liet. Ze ging op weg om aan haar dorpsgenoten te vertellen dat ze Jezus had ontmoet. Terwijl ze mensen anders zoveel mogelijk uit de weg ging.

Wij worden andere mensen als we Jezus leren kennen. We dragen geen kruiken, maar wel genoeg ‘rugzakken’.. Ook die kun je gerust bij Jezus achterlaten…

H.T.